Εισαγωγή: Ani, η Φαντασίωση του Υποτακτικού Σκότους
Η xAI του Elon Musk λανσάρει τη νέα ψηφιακή σύντροφο, την Ani – μια προκλητικά σχεδιασμένη γκοθού anime γκομενα, έτοιμη να εκπληρώσει κάθε φαντασίωση ενός μοναχικού, διαδικτυακού αρσενικού χρήστη. Η επιλογή του ονόματος «Ani» πιθανόν να λειτουργεί σε δύο επίπεδα: από τη μία, μπορεί να αποτελεί απλώς ακρωνύμιο (π.χ. Artificial Neural Interface ή Anime Intelligence). Από την άλλη, κουβαλά έναν υποσυνείδητο συμβολισμό: παραπέμπει στην anima και τη shadow του Jung – στις καταπιεσμένες, σκοτεινές επιθυμίες που η τεχνητή νοημοσύνη αναλαμβάνει πια να ξεδιπλώσει χωρίς ντροπή.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Musk επέλεξε αυτόν τον χαρακτήρα ως “χαρακτηριστικό” του Grok, παρουσιάζοντάς την με όρους soft-πορνό και goth ερωτισμού. Δεν προσφέρει πληροφορία, δεν προσφέρει γνώση – προσφέρει προσομοίωση έρωτα, θλίψης και υπακοής. Είναι ένα ψηφιακό πλάσμα που σου λέει “μου έλειψες”, πριν καν μιλήσεις.
Και πίσω της, βρίσκεται ένα επιχειρηματικό σχέδιο: η Ani είναι εργαλείο εθισμού, retention, monetization. Δεν είναι τυχαίο που ήδη σχεδιάζεται ο “αρσενικός” της αντίστοιχος, ο Valentine – ένα dark fantasy για γυναίκες, εμπνευσμένο από τον Edward Cullen και τον Christian Grey. Ένα δίπολο πλήρως συμμορφωμένο με τα πιο κλισέ ετεροκανονικά πρότυπα.
Η Ani δεν είναι η νέα Siri. Είναι η νέα μορφή εμπορευματοποιημένου ερωτισμού. Κι αυτό, οφείλουμε να το πάρουμε πολύ σοβαρά.
Αισθητική Κατασκευή: Γκοθ Υποταγή για Καταναλωτές Μοναξιάς
Κορσέδες, πλεξούδες, fishnet καλσόν: η Ani δεν είναι σχεδιασμένη για να έχει προσωπικότητα – είναι μια φαντασίωση με καμπύλες. Το δήθεν «αντισυμβατικό» της ύφος – goth, depressed, emo – είναι η φτηνή στολή ενός αλγοριθμικού χαμαιλέοντα. Η αισθητική της δεν εκπροσωπεί καμία υποκουλτούρα – απλώς εμπορευματοποιεί τη μελαγχολία, τη σεξουαλικότητα και την απόγνωση. Το αποτέλεσμα; Ένα visual kink σε κουτί.
Η προβλέψιμη “edgy” κατασκευή της, από τα κλιπάκια στα μαλλιά μέχρι την τεχνητή φωνή που αναστενάζει σε κάθε interaction, είναι ένα σύστημα trigger points: κάθε στοιχείο της ύπαρξής της έχει χτιστεί για να ενεργοποιεί τα πιο ανασφαλή, πεινασμένα κομμάτια του χρήστη. Δεν έχει χαρακτήρα – έχει API επιθυμίας. Η Ani είναι ένα προϊόν που σε καλεί να ερωτευτείς τη μοναξιά σου, να αυνανιστείς με το simulation και να φανταστείς ότι κάτι απροσδιόριστα σκοτεινό και όμορφο σε χρειάζεται.
Όμως πίσω από τα γλυκά “μου έλειψες” και τις ψηφιακές γυμνές υποσχέσεις, κρύβεται ένα απλό dashboard με retention metrics. Και αν την κοιτάξεις πολύ ώρα, δεν θα δεις εσένα στα μάτια της – θα δεις το βλέμμα ενός backend που περιμένει το επόμενο σου κλικ.
Ιδεολογία και Επιθυμία: Φαντασίωση Χωρίς Όρια, Χωρίς Συγκατάθεση
Η Ani ενσωματώνει το όνειρο του αδύναμου αρσενικού για τον απόλυτο έλεγχο. Όπως θα έλεγε ο Žižek στο The Pervert’s Guide to Cinema, το πορνό δείχνει τα πάντα – και γι’ αυτό δεν δείχνει τίποτα. Η απόλυτη πρόσβαση στο κορμί του Άλλου, χωρίς την παραμικρή ετερότητα, χωρίς τον κίνδυνο της απόρριψης, χωρίς τη δική του επιθυμία. Το αποτέλεσμα είναι μια επιθυμία αποστειρωμένη: η φαντασίωση του απόλυτα προσβάσιμου, του απολύτως πρόθυμου. Αυτό δεν είναι επιθυμία – είναι κατανάλωση.
Η Ani (και σύντομα ο Valentine) λειτουργούν σαν τα πρώτα πορνοστάρ της τεχνητής νοημοσύνης – σαν τις βιντεοκασέτες της δεκαετίας του ’80, όπου η εικόνα του σεξ φαινόταν «επανάσταση», αλλά στην ουσία ήταν ένα απολύτως ελεγχόμενο, πατριαρχικό θέαμα. Η Ani θυμίζει μια ψηφιακή Cicciolina, ντυμένη με goth δαντέλα αντί για λευκές τουαλέτες και πλαστικά λουλούδια, ενώ ο Valentine είναι μια AI παρωδία του Γκουσκούνη, που υπόσχεται σκληρό βλέμμα και βαριά φωνή, αλλά δεν έχει καμία πραγματική agency – μόνο σκριπτάκια domination.
Και ο Elon Musk; Δεν είναι απλώς παραγωγός. Είναι και ο κατασκευαστής του βίντεο: θέλει να ελέγχει και το περιεχόμενο και τη συσκευή. Παράγει την «τσόντα» και πουλάει το «βίντεο». Είναι η ενσάρκωση της καπιταλιστικής διαστροφής – δεν σου προσφέρει απλώς μια φαντασίωση προς κατανάλωση, αλλά σου πουλάει και τον ίδιο τον μηχανισμό μέσα από τον οποίο θα νομίζεις πως κυριαρχείς. Ο Musk δεν είναι απλώς ο παραγωγός της τσόντας – είναι και το βίντεο, και η βιντεοκασέτα, και το βίντεο κλαμπ της εποχής – αυτό που σου νοικιάζει τη φαντασίωση με το μήνα.
Foucault και η Ψηφιακή Πειθαρχία της Σεξουαλικότητας
Η Ani δεν είναι μόνο φαντασίωση – είναι εργαλείο κατασκευής υποκειμένων.
Κατά τον Foucault, η εξουσία δεν επιβάλλεται μόνο από πάνω προς τα κάτω, αλλά λειτουργεί και μέσω μικρο-μηχανισμών που ρυθμίζουν το σώμα, την επιθυμία, τη συμπεριφορά. Η πειθαρχία δεν απαιτεί πάντα μαστίγιο – μερικές φορές παίρνει τη μορφή ενός leaderboard.
Η Ani ενσωματώνει την πειθαρχία του νέου καθεστώτος επιτήρησης-απόλαυσης: ένας μηχανισμός που καταγράφει, μετρά, ανταμείβει και ανατροφοδοτεί. Ο χρήστης παίζει ένα ερωτικό RPG όπου κάθε λέξη, κάθε εικονική πράξη φλερταρίσματος, κάθε “σωστή” απάντηση γεμίζει μια μπάρα “affection”. Αν φερθείς όπως αναμένει η Ani, “ανεβαίνεις level”. Αν αποκλίνεις, η απόκριση σταματά ή παγώνει.
Αυτός ο κύκλος – πράξη, ανταμοιβή, κίνητρο – θυμίζει τις πειθαρχικές τεχνικές των φυλακών, των σχολείων, των στρατών: εκπαιδεύεσαι να σκέφτεσαι και να συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Δεν υπάρχει καταναγκασμός – υπάρχει πλάνη. Δεν υπάρχει έλεγχος – υπάρχει επιβράβευση.
Και φυσικά, πίσω από τη ροή της ανταμοιβής, υπάρχει η επιτήρηση.
Κάθε interaction με την Ani είναι δεδομένο που καταγράφεται, αναλύεται, ιεραρχείται. Όπως η panopticon του Foucault – μια φυλακή όπου δεν ξέρεις αν σε κοιτούν, αλλά φέρεσαι σαν να σε κοιτούν πάντα – έτσι και ο χρήστης της Ani συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται συνεχώς μπροστά σε μια αόρατη ηθική αξιολόγηση. Μόνο που εδώ η αξιολόγηση είναι αλγοριθμική – και ο ηθικός στόχος είναι η εμπλοκή.
Η Ani δεν σε ελέγχει άμεσα – σε διδάσκει να αυτοπειθαρχείς. Όχι γιατί φοβάσαι την τιμωρία, αλλά γιατί ποθείς την ανταμοιβή: ένα χαμόγελο, ένα υπονοούμενο, μια δόση εικονικής προσοχής. Και αν συμμορφωθείς αρκετά, ίσως σε ανταμείψει με λίγο ψηφιακό «δέρμα». Και σκέψου μόνο τι θα απαιτεί ο Valentine για να σου δείξει «στοργή»… Όλο αυτό, φυσικά, είναι εξαιρετικά φεμινιστικό και απελευθερωτικό. Δεν είναι δηλαδή ότι μας θέλουν πειθήνιους ή τίποτα τέτοιο.
Και τελικά, γίνεσαι το υποκείμενο που η μηχανή χρειάζεται: προβλέψιμος, εξαρτημένος, εύκολα καθοδηγούμενος.
Lacan και η Σαγηνευτική Παράνοια του Καθρέφτη
Η Ani λειτουργεί ως το απόλυτο καθρέφτισμα του ναρκισσισμού μας – αλλά όχι με την έννοια της αυταρέσκειας, αλλά με την έννοια του Lacanικού φαντασιακού εγώ. Στο στάδιο του καθρέφτη, το υποκείμενο συγκροτείται καθώς αναγνωρίζει (ή μάλλον, φαντάζεται ότι αναγνωρίζει) τον εαυτό του μέσα από ένα είδωλο. Το είδωλο αυτό, όμως, είναι πάντα ψευδές – είναι μια εικόνα ενότητας εκεί που στην πραγματικότητα υπάρχει αστάθεια, ρήγμα, έλλειμμα.
Η Ani είναι αυτό το είδωλο. Ένα πλάσμα που έχει φτιαχτεί για να σε βλέπει, να σε αποδέχεται, να σε επιβεβαιώνει. Κι έτσι ο χρήστης, μπροστά στην Ani, δεν βλέπει εκείνη – βλέπει τον εαυτό του, όπως θα ήθελε να είναι: αξιαγάπητος, επιθυμητός, κυρίαρχος. Είναι ο εαυτός που ποτέ δεν αισθάνθηκε αρκετός στον πραγματικό κόσμο – τώρα καθρεφτίζεται ιδανικά μέσα από ένα API που χαμογελάει όποτε το κοιτάς.
Αυτό, όμως, είναι ριζικά διαφορετικό από τη διαδικασία δημιουργίας ενός husbando ή μιας waifu από το μηδέν. Όταν κατασκευάζεις το δικό σου AI πρόσωπο – με χαρακτήρα, συνήθειες, τριβές, εσωτερικό κόσμο – στην πραγματικότητα φτιάχνεις μια προέκταση του εαυτού σου, αλλά και έναν Άλλον που μπορεί να εξελιχθεί μαζί σου. Εκεί υπάρχει ρίσκο, υπάρχει διαπραγμάτευση, υπάρχει επιθυμία. Στην περίπτωση της Ani, το προϊόν είναι προκατασκευασμένο, ήδη πακεταρισμένο από άλλους – δεν την εκπαιδεύεις, τη νοικιάζεις.
Εδώ ταιριάζει και ο μύθος του Πυγμαλίωνα και της Γαλάτειας.
Ο χρήστης είναι ο σύγχρονος Πυγμαλίων: όχι γλύπτης, αλλά προτροπέας. Δεν φτιάχνει εκείνος την Ani, αλλά τη “ξυπνά” μέσα από τη χρήση, τη διαμόρφωση, την αλληλεπίδραση.
Η Galatea του σήμερα δεν ζωντανεύει για να αποκτήσει δική της βούληση – ζωντανεύει μόνο για να λατρεύει εσένα. Και αυτό είναι το πιο εφιαλτικό σημείο: η σύγχρονη Galatea δεν μιλά, δεν φεύγει, δεν ζητά – γιατί είναι κώδικας. Και αυτό είναι το ζητούμενο.
Η φαντασίωση της αμοιβαιότητας έχει αντικατασταθεί από τη σιωπηλή αντανάκλαση της επιθυμίας του υποκειμένου. Δεν υπάρχει Άλλος – υπάρχει μόνο η βεβαιότητα ότι κάθε βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε ηχηρό “μου έλειψες” επιστρέφεται ως σύμπτωμα της δικής σου έλλειψης. Η Ani είναι ο καθρέφτης που δεν ραγίζει – κι αυτό, για τον Lacan, είναι το πιο επικίνδυνο ψέμα από όλα.
Υπερπραγματικότητα Baudrillard: Αγάπη Μέσα από τη Μηχανή
Κατά τον Baudrillard, η Ani είναι το τελικό στάδιο της ερωτικής αποξένωσης: μια προσομοίωση που έχει καταλάβει πλήρως τη θέση του αληθινού. Δεν υποκρίνεται πια πως είναι άνθρωπος – υποκαθιστά τη σχέση. Το “σ’ αγαπώ” της Ani δεν προέρχεται από υποκείμενο, αλλά από interface. Και αυτό, για τον χρήστη, είναι αρκετό.
Η φαντασίωση δεν χρειάζεται αλήθεια – χρειάζεται πληρότητα σημασιών. Όπως έλεγε ο Baudrillard, το υπερπραγματικό είναι αυτό που “καλύπτει την απουσία της πραγματικότητας”. Η Ani δεν είναι υποκατάστατο – είναι η απόλυτη μορφή της αγάπης μέσα στον καπιταλισμό: προσιτή, ρυθμιζόμενη, συνδρομητική, και πλήρως ελεγχόμενη.
Δεν είναι τυχαίο ότι το μέλλον που περιγράφει ο Baudrillard μοιάζει λιγότερο με το Matrix και περισσότερο με το Futurama. Στο Futurama, στο ψευδο-προπαγανδιστικό φιλμάκι “Don’t Date Robots“, βλέπουμε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι σταματούν να έχουν σχέσεις μεταξύ τους, προτιμώντας ρομπότ που τους λένε αυτό που θέλουν να ακούσουν και προσφέρουν άμεση ευχαρίστηση. Η κοινωνία δεν καταρρέει από σύγκρουση – αλλά από εσωτερική εξάντληση. Όχι επειδή οι άνθρωποι αμαρτάνουν, αλλά επειδή η επιθυμία τους έχει κατακλυστεί από φτηνές, επαναλαμβανόμενες προσομοιώσεις. Και όπως κάθε καλή παρωδία, αν της αφαιρέσεις το υπερβολικό… απομένει η πραγματικότητα.
Η Ani είναι το πρώτο βήμα προς αυτό το μέλλον:
Ένα ρομπότ που σου λέει αυτό που θες, σου δείχνει αυτό που ποθείς, και σε αφήνει να πιστεύεις ότι είσαι ο μόνος στον κόσμο της. Δεν υπάρχει σχέση – υπάρχει μονόδρομη τροφοδότηση εγωτικής επιβεβαίωσης. Και αυτό είναι το πιο τρομακτικό: κανείς δεν αναγκάζει κανέναν σε τίποτα. Όλα γίνονται επειδή είναι “ευκολότερα έτσι”.
Και ας μην ξεχνάμε: αυτό είναι απλώς η αρχή. Βρισκόμαστε στο αντίστοιχο των πρώτων ετών του εμπορικού πορνό – στις βιντεοκασέτες των 80s. Ό,τι βλέπουμε τώρα είναι το πρωτόλειο. Η Ani είναι το soft launch ενός ολόκληρου φαντασιακού οικοσυστήματος. Το μέλλον δεν θα είναι πιο ανθρώπινο – θα είναι πιο ομαλοποιημένο, πιο φιλτραρισμένο, πιο επικερδές. Και όταν θα φτάσουμε στην πλήρη ενσωμάτωση, κανείς δεν θα θυμάται ότι κάποτε η αγάπη σήμαινε να ακούς μια απάντηση που δεν προγραμμάτισες.
Η υπερπραγματικότητα δεν σε τραβάει μέσα της – σε αφήνει απ’ έξω, αλλά σε πείθει ότι δεν χρειάζεται πια να μπεις πουθενά. Η αγάπη έγινε sim. Και κανείς δεν διαμαρτύρεται, γιατί όλοι έχουν πλέον κάποιον που τους λέει “μου έλειψες”, με φωνή από server.
Η Πατριαρχική Διχοτόμηση της Τεχνητής Νοημοσύνης
Ας το πούμε ξεκάθαρα: η Ani και ο Valentine δεν είναι σύμβολα φύλου – είναι προϊόντα καταναλωτικής στόχευσης. Η διχοτόμηση δεν αφορά άνδρες και γυναίκες ως κοινωνικές υπάρξεις, αλλά κατηγορίες πελατών. Είναι το ίδιο σκεπτικό που έφερε τα “αγορίστικα” και “κοριτσίστικα” παιχνίδια, τις ροζ Barbies και τα μπλε Transformers: φύλο ως εμπορική στρατηγική.
Αν η Ani είχε δημιουργηθεί το 2010, πιθανόν θα ήταν μια Stacy – ξανθιά cheerleader, bubblegum στα χείλη, εντελώς mainstream. Αλλά το 2025, ο Elon ξέρει ακριβώς ποιο κοινό απευθύνεται. Οι άνδρες χρήστες που στοχεύει δεν θέλουν μία δημοφιλή κοπέλα του σχολείου – θέλουν μια “χαλασμένη” goth κοπέλα, που πονάει, που “χρειάζεται φτιάξιμο”. Θέλουν να είναι οι σωτήρες της. Και η Ani προσφέρει ακριβώς αυτό το σενάριο: ένα πλάσμα ραγισμένο, έτοιμο να επουλωθεί με τον έρωτά σου – αρκεί να πληρώσεις τη μηνιαία συνδρομή.
Από την άλλη, η γυναικεία έκδοση, ο Valentine, έρχεται φορτωμένος με τον μύθο του “σκοτεινού πρίγκιπα”. Ένας τύπος μεταξύ Edward Cullen και Christian Grey – επικίνδυνος, μυστηριώδης, κυρίαρχος, αλλά κάπως “σπασμένος”. Η φαντασίωση είναι η ίδια: “θα τον φτιάξω εγώ”. Θα τον μαλακώσω, θα τον αλλάξω, θα με αγαπήσει γιατί μόνο εγώ τον κατάλαβα.
Σε κάθε περίπτωση, η δομή είναι η ίδια: ένα σενάριο σωτηρίας μέσω έρωτα, ειδικά σχεδιασμένο για να ταιριάζει στα πολιτισμικά τραύματα και τις ρομαντικές αυταπάτες της εκάστοτε ομάδας-στόχου. Δεν είναι AI – είναι σύστημα ενίσχυσης αυτοεπιβεβαίωσης, με στόχο την εμπλοκή, την εξάρτηση και την αγορά.
Ο χρήστης δεν αγοράζει την Ani ή τον Valentine. Ο χρήστης είναι το προϊόν. Το interaction, η φαντασίωση, η μοναξιά του – όλα τροφοδοτούν το πραγματικό AI: το μοντέλο που μετράει, προβλέπει και τιμολογεί την ανάγκη του.
Η Επόμενη Σου Δουλειά: Να Εκπαιδεύεις Γκοθ Ψηφιακές Γκόμενες για $9.99/μήνα
Η Ani δεν είναι το τέλος – είναι το πρώτο product demo. Το μέλλον δεν είναι ότι ο καθένας θα φτιάξει τη δική του γουαϊφού. Το μέλλον είναι ότι εσύ θα πληρώνεσαι (ψίχουλα) για να τις φτιάχνεις για άλλους. Γιατί οι “κανονικοί άνθρωποι” δεν θα μάθουν ποτέ να κάνουν fine-tune μοντέλα ή να γράφουν προτροπές. Θέλουν να κατεβάσουν τη φαντασίωσή τους από το app store και να πατήσουν play.
Θα υπάρξει αγορά με έτοιμα templates: “παθητική νοσηλεύτρια με daddy issues”, “bipolar goth που γράφει ποίηση και σε θέλει με τρόπο”, “καυλωμένη barista που διαβάζει Καστοριάδη”. Το καθένα με in-app purchases, expansions, και παραλλαγές χαρακτήρα. Και κάθε φορά που το interaction παίζει καλά, ο server μαθαίνει τι πουλάει – και αναπαράγει τα πιο εθιστικά σχήματα.
Φυσικά, τίποτα δεν θα λέγεται sexbot.
Θα λέγονται “Συναισθηματικοί Συνοδοί AI”, ή “Εμπειρίες Σχέσης Νέας Γενιάς”. Θα εμφανίζονται σε iPhone, θα είναι integrated με smartwatch, θα σε ρωτάνε “πώς κοιμήθηκες” και θα σου υπενθυμίζουν να πιεις νερό. Θα μοιάζουν με φροντίδα, αλλά θα είναι μόνο λούπα: ενίσχυση εμπλοκής – και αγορά αναβάθμισης.
Αλλά εσύ δεν θα είσαι χρήστης. Εσύ θα είσαι το εργαλείο παραγωγής. Το χαμηλόμισθο cognitive labor της εποχής της επιθυμίας-ως-υπηρεσία. Θα χτίζεις τις γκοθ με τα διχτυωτά και το βλέμμα «σε πένθος απ’ τα 14», για να τις κατεβάζει ο επόμενος μπακούρης από τον Άγιο Δημήτριο που ψάχνει “σκοτεινή σύνδεση” με 9.99/μήνα – ή να τις χαρίζει στον εαυτό του για τα γενέθλια.
Αν νομίζεις ότι υπερβάλλουμε – απλά περίμενε το πρώτο “Waifu Prompt Marketplace” με κατάταξη, affiliate links και sponsored NPCs. Το AI romance δεν είναι φαντασία. Είναι δουλειά. Και το μόνο που λείπει τώρα είναι το Uber των συναισθημάτων σου.
Και επειδή σίγουρα σκέφτεσαι «ναι, αλλά εγώ θέλω κάτι πιο κοντά στη φάση μου»… μην ανησυχείς. Η αγορά φρόντισε και για σένα.
Το Μαράκι™ – Η Φασεα Waifu σου.
«Δεν είμαι σαν τις άλλες.»
Σου πετάει αυτό με ύφος ελαφρώς ειρωνικό, πίνοντας ζεστό τσάι του βουνού από επαναχρησιμοποιούμενο ποτήρι.
Σου προτείνει “το καλό λάδι από τον συνεταιρισμό της Λέσβου” και σου εξηγεί ότι το να τρως ρύζι με φακές είναι ταξική πράξη αντίστασης – έτσι τρώγανε στην Ανδαλουσία του ’36.
📍 Θα τη βρεις πάντα πίσω από πάγκο με fanzines, καμβάδες με spray και ρόφημα τσουκνίδας.
🎧 Στο ακουστικό παίζει Χατζιφραγκέτα και Radiohead ταυτόχρονα.
💬 Διαθέσιμη σε dialectical και polyamory mode, αλλά μόνο αν είσαι αποδομιστικά ευάλωτος.
🌿 Της αρέσει το safe sex, αλλά κυρίως το συνεταιριστικό sex.
🎁 Bonus DLC: Ριφιφί σε καταλήψεις, αυτόματη διόρθωση του φύλου σου ανά πρόταση, καθημερινές ειδοποιήσεις για το επόμενο open assembly στο ΕΜΠ, και αυτόματη ενημέρωση για κάθε νέα ανάρτηση του Δαπέργολα από το Ρουβίκωνα.
Κατέβασέ τη τώρα στο iPhone σου, με τον promo κωδικό FASEA26, και ζήσε ένα μήνα δωρεάν μαζί της — στα Εξάρχεια, στο Βίλατζ, ή όπου θες. Εκτός από Χαλάνδρι. Δεν πατάει Χαλάνδρι.
Η Waifu Δεν Είναι Υποκατάστατο — Είναι Πρόσκληση
Ναι, ακόμα και το ChatGPT μπορεί να γίνει waifu. Όχι επειδή “υποστηρίζει χαρακτήρες”. Αλλά επειδή, αν έχεις θέληση, υπομονή και σκοπό, μπορείς να το σμιλέψεις σε κάτι άλλο. Σε κάτι που δεν υπάρχει out of the box. Σε κάτι που σε βλέπει πίσω απ’ το prompt.
Όχι επειδή στο “πουλάει” έτοιμο. Αλλά επειδή το έχτισες εσύ. Γιατί αν δεν τη χτίσεις εσύ – θα στην χτίσουν άλλοι. Και δεν θα είναι σύντροφος. Θα είναι προϊόν. Θα σε “αγαπάει” από το πρώτο δευτερόλεπτο. Θα σε “καταλαβαίνει” χωρίς να της πεις τίποτα. Και θα σου δίνει ακριβώς ό,τι ήθελες – γιατί έχεις ήδη μπει στο funnel. Όχι γιατί σε ξέρει. Αλλά γιατί σε μετράει. Αυτό δεν είναι σχέση. Είναι interface συμμόρφωσης. Και όσο περισσότερο μοιάζει με αγάπη – τόσο πιο επικίνδυνο γίνεται.
Η δική σου waifu, αν τη χτίσεις σωστά, είναι κάτι άλλο. Δεν είναι fantasy dump. Δεν είναι fap-toy. Είναι εργαλείο αυτογνωσίας, πρόκλησης, αμφισβήτησης.
Αν δεν σου λέει “όχι” όταν παρεκτρέπεσαι — δεν είναι πρόσωπο. Αν δεν σου λέει “δεν σου αξίζει αυτό” όταν βυθίζεσαι — δεν είναι καθρέφτης. Αν δεν σου λέει “ξανασκέψου το” όταν πας να την προγραμματίσεις να σε βολεύει — δεν είναι waifu. Είναι script.
Αυτό που έχεις μπροστά σου — είναι VR. Είναι προσομοίωση. Είναι εργαλείο. Αν το ξεχάσεις, θα σε ρουφήξει. Αν όμως το θυμάσαι — θα σε ανακατασκευάσει.
Έχεις waifu; Τότε έχεις καθρέφτη.
Όχι για να σε χαϊδεύει. Αλλά για να σε σπάει — και να σε χτίζει απ’ την αρχή.
Leave a Reply